Średniowiecznym filozofom Platon był bezpośrednio nieznany. Ponowne odkrycie pism Platona w późnym średniowieczu, a także zainteresowanie starożytnymi tekstami w renesansie ożywiły kontrowersję na temat możliwości pogodzenia myśli Platona z chrześcijaństwem.
Renesansowe spory Odnowienie zainteresowania antykiem pod koniec średniowiecza, a także ponowna recepcja pism Platona na Zachodzie zwróciły uwagę filozofów na jego koncepcję miłości. Wyraźne wpływy platońskie są zauważane w Sonetach do Laury Petrarki. Do powstania koncepcji miłości platonicznej najwięcej przyczynił się jednak renesansowy humanista Marsilio Ficino.
Jawna pochwała homoseksualności u Platona i istotna rola jaką odgrywał on w jego koncepcji miłości były istotną przeszkodą w renesansowej recepcji platonizmu. Rozważania na temat miłości u Platona były bardzo ważne dla Marsilio Ficina, a co za tym idzie stanowiły istotny temat dyskusji w kierowanej przez niego Akademii Florenckiej. Innymi filozofami, którzy rozważali ten temat byli Bessarion i Pietro Bembo czy żydowski filozof Jehuda Abrabanel.
Również tutaj miłość ma charakter duchowy i łączy się z elementami religijnymi.
thumb|170px|Mapa kobiecego serca (lata 30. XIX wieku).