Model S. Bowlesa – model, który na podstawie kategorii produktywności marginalnej pozwala określić, jaką sumę nakładów społecznych powinno się przeznaczać na kształcenie w sensie ogólnym oraz w jakich proporcjach na poszczególne typy kształcenia powinna być ona rozdzielona, jakie techniki kształcenia powinny być szczególnie wspierane. Model ten pozwala również ustalić optymalny poziom i strukturę importu siły roboczej wykorzystywanej w ramach systemu kształcenia. Model Bowlesa często określa się mianem sektorowego modelu systemu kształcenia.
Budowa modelu Pierwsze stadium budowy tego modelu zakłada określenie, jakiego rodzaju nakładów wymaga przekształcenie surowców, czyli osób niewykształconych oraz półproduktów, czyli osób wykształconych częściowo w dobra finalne – osoby wykształcone.
Uogólniona funkcja celu w tym modelu ma następującą postać:
gdzie: – współczynnik korzyści netto uzyskiwanych przez gospodarkę narodową w wyniku objęcia jednego studenta działalnością edukacyjną typu I w roku i gdzie to horyzont czasowy planu, – liczba studentów objętych kształcenie typu I w roku – liczba nowych miejsc nauki typu II udostępnionych w roku – koszt udostępnienia jednego dodatkowego miejsca nauki typu II w roku