Model ten, obok modelu J. Bènarda, jest kolejnym modelem optymalnego rozwoju zasobów wykwalifikowanej siły roboczej, który stanowi próbę znalezienia pośredniego rozwiązania między „technologicznym” podejściem Tinbergena a rozwiązaniem zakładającym, że popyt na równe edukacyjne kategorie pracowników jest doskonale elastyczny.
Jest to dynamiczny model programowania liniowego, obejmujący okres dwudziestoletni podzielony na cztery okresy. W odróżnieniu od modelu Bowlesa, zakłada podwójną klasyfikację siły roboczej; według grup zawodowych oraz według kategorii kształcenia. Nakłady na kształcenie siły roboczej optymalizowane są jednocześnie z inwestowaniem w majątek produkcyjny. Zadaniem modelu I. Adelman jest więc nie tyle podanie optymalnej liczny absolwentów każdego typu kształcenia, lecz również określenie jak najbardziej efektywnego ich wykorzystania w całej gospodarce.
Mimo że generalny zarys systemu kształcenia zarówno u Bowlesa jak i u Adelman są podobne, w modelu Adelman bardzo wyraźnie określona jest rola absolwentów z wykształceniem niepełnym (tzw. Drop-outs). Bowles problem ten traktował jako zjawisko marginalne. Inną znaczącą różnicą jest to, iż Adelman przyjęła w swoim modelu z góry określony, 5-letni cykl kształcenia, co wymusza założenie, że również nabór do szkół odbywa się co pięć lat.