Według tego modelu, optymalny program kształcenia powinien zapewniać minimum produkcji każdego przemysłu na potrzeby konsumpcyjne, nie może przekraczać określonych dla poszczególnych sektorów zdolności absorpcyjnej w zakresie inwestycji oraz nie może przekraczać pewnego maksimum eksportu określonego dla każdego przemysłu.
Istotą optymalizacji rozmiarów i struktury kształcenia w tym modelu jest sposób powiązania poszczególnych sektorów gospodarczych z systemem kształcenia. Klasyfikacja siły roboczej ze względu na grupy zawodowe ma na celu wyrażenie popytu ze strony poszczególnych sektorów, natomiast ze względu na typ kształcenia określa podaż absolwentów na rynku pracy. Przedstawiciele różnych rodzajów kształcenia mogą wykonywać tę samą pracę, jednak z różną produktywnością co przekłada się na zróżnicowany popyt na różne rodzaje siły roboczej. Związki między edukacyjną oraz nieedukacyjną częścią modelu Adelman charakteryzują się sprężeniami zwrotnymi, tzn. nie tylko struktura przemysłu wpływa na kształcenie;