również przewidywana liczba kształcących się w poszczególnych typach szkół określa popyt systemu kształcenia np. na oszczędności.
Model ten nie uwzględnia nakładów produkcji na kształcenie. Modyfikacją funkcji celu, w stosunku do modelu Bowlesa, jest dodanie do dochodu narodowego brutto skapitalizowanej wielkości społecznych korzyści z zainwestowania w kształcenie osiąganych poza horyzontem planu.
Koncepcja optymalizacji rozwoju zasobów wykształcone siły roboczej według Adelman zawiera jednak szereg niejasności.
Po pierwsze, Adelman skrajnie różnie potraktowała inwestycje w kapitał ludzki i kapitał rzeczowy (Real capital). Kapitał ludzki wyceniany jest poprzez przyszłe korzyści z dzisiejszych inwestycji, natomiast kapitał rzeczowy jest pomijany. Inną dyskusyjną kwestią jest sposób wyceny strumienia korzyści poza horyzontem planu. Z trzech grup absolwentów autorka subiektywnie przyjmuje parametry określające tylko jedną z grup (mianowicie Workers) do konkretnych obliczeń. Część badaczy tej teorii nie zgadza się również z przyjęciem założenia o substytucyjności różnych grup absolwentów wykonujących tę samą pracę. W rzeczywistości taka doskonała substytucyjność nie występuje. Problem naturalnego ubytku różnych kategorii ludności został przez Adelman całkowicie pominięty.