Maksymalizowaną funkcję autor interpretuje jako „zdyskontowaną sumę krańcowych użyteczności”.

Łatwo zauważyć, że ogromną wadą modelu Bènarda jest to, że tworzenie nowych zdolności produkcyjnych i kształcenie siły roboczej staje się celem samym w sobie, niezależnie od rzeczywistego zapotrzebowania społeczno-gospodarczego. Prowadzi to do paradoksalnej sytuacji, gdy przy wzroście bezrobocia wśród absolwentów, rośnie wartość maksymalizowanej funkcji. Stąd model ten rozdziela środki nieracjonalnie, a jego założenie było przecież przeciwne.

Bibliografia "Polityka gospodarcza. Studia i przyczynki", pod redakcją naukową Jerzego Tarajkowskiego, Oficyna Wydawnicza Garmond, Poznań 2005

Kategoria:Polityka gospodarcza.