Po rozwiązaniu Sejmu i Senatu przez prezydenta Ignacego Mościckiego, w czasie kampanii wyborczej przed wyborami do Sejmu i Senatu w listopadzie 1930 (tzw. „wyborami brzeskimi”) aresztowany w nocy 9/10 września 1930 pod zarzutem zbrodni stanu i osadzony w twierdzy w Brześciu. 15 października 1930 przewieziony do Lwowa, gdzie 20 kwietnia 1931 sąd przysięgłych skazał go na sześć miesięcy więzienia „za urządzanie zbiegowisk” („obostrzonego twardym łożem”) z zaliczeniem aresztu śledczego. 23 lipca 1931 odbyła się rozprawa kasacyjna w Warszawie przed Sądem Najwyższym, wyrok został utrzymany. 29 kwietnia 1931 Sąd Okręgowy w Równem skazał go na 2 lata więzienia „za nieposzanowanie władzy i wzywanie do antypolskich wystąpień” z utrzymaniem aresztu śledczego, odrzucono też prośbę o wypuszczeniu za kaucją.
11 sierpnia 1931 przed Sądem Apelacyjnym w Lublinie odbyła się rozprawa (i rozpoznanie wniosku o zwolnienie z aresztu śledczego z powody choroby). Sąd obniżył wyrok wydany w pierwszej instancji z dwóch lat do roku więzienia z zaliczeniem aresztu śledczego i zgodził się na wypuszczenie za kaucją w wysokości 500 zł. Po wyjściu z więzienia w Równem po blisko roku uwięzienia, Liszczynśkyj zaprzestał działalności politycznej i wrócił do pracy pedagogicznej.
Członek Zarządu Głównego „Proświty”.