W Sidzinie nie zaprzestał swojej intensywnej duszpasterskiej misji. Zaczął jednak dostrzegać brak możliwości dotarcia do wszystkich wiernych, spowodowany nadmiarem obowiązków i brakiem czasu. Postanowił więc skorzystać z pomocy świeckich współpracowników. Wybierał wśród swoich parafian najzdolniejszych i najbardziej gorliwych i uczył ich katechizmu oraz prawd wiary, tak aby oni mogli nauczać innych. Tym sposobem narodził się ruch zwany „sidziniarstwem”.
Sława Blaszyńskiego, jak i „Sidziniarek” (tak nazywani byli współpracownicy w ewangelizacji, głównie kobiety) sięgała daleko poza granice parafii. Jego nowatorskie, jak na owe czasy, metody ewangelizacji poprzez osoby świeckie przysporzyły mu duże grono zwolenników, jak i przeciwników, głównie wśród duchownych. Dwoma największymi przeciwnikami jego działalności ewangelizacyjnej poprzez osoby świeckie byli ks. Franciszek Ciesielski (od 1835 proboszcz w Suchej Beskidzkiej) oraz ks. Michał Klimowski (od 1863 proboszcz w Chochołowie).
Blaszyński namawiał okolicznych mieszkańców do wstępowania do powstałego w 1844 r. Bractwa Trzeźwości. Przyjmował śluby wstrzemięźliwości od napojów alkoholowych. Swoim zaangażowaniem w walkę z alkoholizmem przysporzył sobie również niechęć karczmarzy.