Proces zabudowywania ulicy trwał od lat 40. XIX w. do początku XX w. Najpierw zaczęto stawiać magazyny obsługujące transport kolejowy po stronie wschodniej, a od lat 80. XIX w. budowano po stronie zachodniej sześciokondygnacyjne kamienice czynszowe. Umowa między magistratem a zarządem Kolei Górnośląskiej z roku 1867, mówiąca o poprowadzeniu torów nad jezdnią, umożliwiła przywrócenie ruchu w kierunku południowym i tym samym ponownie dzisiejsza ul. gen. Kazimierza Pułaskiego stała się szlakiem komunikacyjnym, łączącym Wrocław z południowymi przedmieściami. Realizacja umowy nastąpiła ostatecznie z chwilą oddania do użytku wiaduktu nad ulicą – w roku 1870.
W czasie oblężenia Wrocławia w lutym 1945 r. część kamienic uległa poważnemu uszkodzeniu, w wyniku czego zostały one w latach powojennych rozebrane. Ulica swą polską nazwę otrzymała w roku 1945 – Bracka, choć w niektórych spisach figurowała także nazwa Bratnia, ostatecznie w roku 1946 przemianowano nazwę na gen. Kazimierza Pułaskiego.