przejście do pościgu

12 sierpnia XV Brygada Piechoty obsadziła przyczółek warszawski od Okuniewa do Leśniakowizny. 33 pp stanął pod Ossowem i planowany był do jej odwodu. Już 13 sierpnia kompanie I i III zwalczały wypady nieprzyjaciela. Wieczorem dowódca 33 pp, ppłk Jerzy Sawa-Sawicki, meldował, że nie może odejść do odwodu ze względu na lukę między 8 a 11 Dywizją Piechoty. Ciągłe walki uniemożliwiły reorganizację pułku i wcielenie w jego szeregi napływających ochotników.

Przed świtem 14 sierpnia III batalion znajdował się na styku z 11 Dywizją Piechoty, na prawo od niego rozmieszczał się I batalion, a w Ossowie pozostawał II batalion. Około 3.00 Rosjanie uderzyli przez Leśniakowiznę na Ossów i przełamali obronę I batalionu. II batalionowi groziło oskrzydlenie. Dowódca pułku osobiście czynił starania, by powstrzymać paniczny odwrót ochotników. Walki obfitowały w dramatyczne momenty. Pułk stracił dwóch zabitych i kilku ciężko rannych oficerów.