Reed uległ w 3 rundzie Wimbledonu 4:6, 1:6, 4:6.
Jeszcze w 1962 Reed zajmował 6. miejsce w rankingu amerykańskim, potem wypadł poza dziesiątkę. W 1961 był w finale halowych mistrzostw USA, w którym uległ 2:6, 9:11, 3:6 Dickowi Savittowi. W 1963 w finale w San Jose przegrał z Rafaelem Osuną. Poza wymienionymi wyżej, zanotował w karierze zwycięstwa m.in. nad Laverem, Emersonem, Fraserem, Gardnarem Mulloyem, Frankiem Sedgmanem, Arthurem Larsenem, Alexem Olmedo. W chwili przejścia tenisa w erę open w 1968 był już w dość zaawansowanym jak na sportowca wieku i praktycznie nie uczestniczył w rozgrywkach, ograniczając się do rywalizacji wśród weteranów. Wystąpił w kilku turniejach, ale bez sukcesów, po raz ostatni w 1975 na Maui, gdzie w deblu w parze z Haroldem Solomonem odpadł w ćwierćfinale, a w singlu w 1 rundzie z Haroonem Rahimem.
Reed znalazł się trzykrotnie w składzie ekipy amerykańskiej w Pucharze Davisa. W 1958 w półfinale strefy amerykańskiej pokonał Kanadyjczyka Roberta Bedarda.