Reedowi nigdy nie udało się znaleźć w czołowej dziesiątce klasyfikacji światowych, zdominowanych w czasie jego największych sukcesów przez Roda Lavera, Roya Emersona i Neale'a Frasera, Manuela Santanę czy Nicolę Pietrangelego.
W 1959 Reed, w dość późnym wieku jak na rywalizację akademicką, został mistrzem USA w rozgrywkach Intercollegiate (National Collegiate Athletic Association). Bronił barw San Jose State University, w finale pokonując Donalda Della z Uniwersytetu Yale. W tym samym roku triumfował w turnieju w Cincinnati, gdzie również w finale pokonał Della (osiągnął w tejże imprezie finał debla). Impreza w Cincinnati została w XXI wieku wpisana do cyklu ATP World Tour Masters 1000; Reed miał na koncie wygrane także w innym turnieju zaliczonym po latach do tego cyklu, mianowicie w międzynarodowych mistrzostwach Kanady. W Kanadzie triumfował w 1961 oraz w 1963 i były to jego największe sukcesy odniesione poza granicami kraju.
Dwukrotnie wziął udział w turnieju wimbledońskim. W 1961 w 2 rundzie odpadł z Fraserem, chociaż mimo nocnego pokera i w efekcie zaspania, które o mało nie kosztowało go spóźnienia na mecz rozgrywany na korcie centralnym, ulegając dopiero 5:7 w piątym secie. Również rok później Amerykanin nie sprostał liderowi rozstawienia, którym był Rod Laver.