8 i 9 marca miasto atakowane było przez oddziały bolszewickie. Przedmoście i przeprawy przez Szczarę wielokrotnie przechodziły z rąk do rąk. Ostatecznie Polacy odparli nieprzyjaciela, a ten wycofał się w kierunku Baranowicz. Wiosną pułk otrzymał dalsze uzupełnienia, a żołnierze, korzystając z chwilowej przerwy w walkach, przechodzili szkolenie zarówno indywidualne, jak i zespołowe.
W połowie kwietnia Polacy rozpoczęli ofensywę w kierunku na Wilno. Główne zadanie miała wykonać 1 Dywizja Piechoty Legionów i grupa kawalerii Władysława Beliny-Prażmowskiego. Rozmieszczona nad Szczarą Dywizja Litewsko-Białoruska miała wykonać uderzenie pomocnicze. Miński pułk strzelców, działając w składzie grupy płk. Aleksandra Boruszczaka, miał uderzyć na Nowogródek i Baranowicze. W dniach 15–16 kwietnia toczył on ciężkie walki w rejonie Nowej Myszy, a następnie wziął udział w natarciu na Baranowicze. 19 kwietnia Baranowicze zostały zdobyte, a oddziały polskie w pościgu za rozbitym nieprzyjacielem wyszły na linie „starych okopów niemieckich” i tu przeszły do obrony. Aktywność obrony realizowano poprzez organizowanie szeregu wypadów. Walczono między innymi pod Juszkiewiczami, Wielką Łysicą i Studzionką. W maju 1919 do pułku formalnie włączono batalion szturmowy DL-B.