Chociaż bydło zostało rozkradzione, wieści o transakcji dotarły do misjonarzy protestanckich z Société des missions évangéliques de Paris i trzech z nich – Thomas Arbousset (1810–1870), Eugene Casalis (1812–1891) i Constant Gosselin (1800–1872) przybyło do Thaba Bosiu w 1833 roku. Misjonarze zamieszkali w osadzie – obecnym miasteczku Morija. Moshoeshoe pomimo zainteresowań chrześcijaństwem, nie przeszedł nawrócenia, a do misjonarzy wysłał swoich dwóch starszych synów.
Casalis stał się jego bliskim doradcą w sprawach kontaktu z Europejczykami i pełnił funkcję sekretarza stanu. Pod koniec lat 30. XIX w., podczas Wielkiego Treku, przez terytorium Moshoeshoe przechodzili Burowie z Kolonii Przylądkowej, którym wódz zezwolił na wypas bydła podczas wędrówki. Burowie jednak zaczęli się osiedlać w zachodniej części terytorium – późniejszym Wolnym Państwie Orania. W 1843 roku, za radą Casalisa, Moshoeshoe podpisał strategiczny traktat z brytyjskim gubernatorem Kolonii Przylądkowej, George Napierem (1784–1855), licząc na jego wsparcie przeciw zagrażającym mu z Oranii Burom. Traktat uznawał terytorium Moshoeshoe i jego samego jako władcę, oraz ustanawiał granicę z Burami, którzy zachowali zajęte tereny. W 1849 roku, pomimo utraty kolejnej części swojego terytorium – Zwierzchnictwo Rzeki Oranje, uznał nową granicę z Brytyjczykami.