Leśniewski opracował aksjomatyki poszczególnych części swojego systemu. Zmarł przedwcześnie, a Jan Woleński odnotowuje rozpowszechnione przekonanie, że tylko on sam był zdolny do istotnej rozbudowy tych systemów.
Do dorobku Leśniewskiego należą też opracowanie teorii kategorii semantycznych, wprowadzenie rozróżnienia poziomów języka (na język i metajęzyk) oraz rozróżnienie zbiorów w sensie dystrybutywnym i kolektywnym.
Leśniewski, mimo odejścia od filozofii, posiadał wyraźne poglądy filozoficzne: był nominalistą, odrzucając przedmioty abstrakcyjne. Stosował metody formalne ze względu na ich rygor, lecz otwarcie krytykował czysty formalizm, traktujący logikę i matematykę jako grę symboli. Tarski określał jego stanowisko jako „formalizm intuicyjny”. W logice był przeciwnikiem konwencjonalizmu i relatywizmu, uważał, że tylko jego system poprawnie modeluje rzeczywistość i odrzucał logiki wielowartościowe. Klasycznej dwuwartościowości bronił już w artykule Czy prawda jest tylko wieczna, czy też i wieczna, i odwieczna?, opublikowanym w 1913 w „Nowych Torach”. Taki pogląd oznacza przyjęcie zdeterminowanej rzeczywistości, czemu sprzeciwiał się Kotarbiński.