Por. Żmuda S., Sowina podkarpacka. Zarys dziejów, Kołobrzeg-Sowina 2013, s. 282 i in. z prawa polskiego na niemieckie. Po śmierci Jakuba Siekluckiego w 1512 roku, dobra Sieklówki i Sowiny przeszły kolejno w ręce Reginy Filipowskiej (siostra Jakuba Siekluckiego) oraz Mikołaja a następnie Jakuba Filipowskiego (burgrabia krakowski)Op.cit.,MRPS, t. 4/1, s. 101, nr karty 1696-1699; Kraków 25-26 czerwca 1512 r.. W roku 1563 pisał się z Sieklówki Hieronim Filipowski – poborca ziemi krakowskiej. Od 1581 roku osada należała do Jana Gnoińskiego, a następnie Jordana z Zakliczyna herbu Trąby – rotmistrz ok. 1581 r. kupił wieś Siekluk, obecnie Sieklówka. Po przystąpieniu do braci polskich został oskarżony o sprofanowanie miejscowego kościoła i zabity przed rokiem 1591. Odtąd sieklowianie należeli do parafii w Lubli. Między mieszkańcami obydwu wsi dochodziło stale do sporów i zatargów, dlatego w Sieklówce wzniesiono kaplicę, w której ksiądz z Lubli odprawiał mszę, co drugą niedzielę. Dopiero rząd austriacki utworzył we wsi kapelanię, a Anna i Jerzy Ramułtowie wybudowali kościół i zobowiązali się ponosić wszystkie ciężary, płynące z patronatu kapelani. Obowiązki swoje zaintabulowali na dobrach Sieklówka Dolna.