Stara Rumia (kaszub.: Stôrô Rëmiô, niem.: Rahmel, Rhamel) – nazwa kulturowa terenu dawnej wsi Rumia, obecnie jej obszar stanowi część miasta Rumia. Nazwa nie funkcjonuje urzędowo, ale jest używana zwyczajowoRumia nie jest administracyjnie podzielona na dzielnice. Rumia powstała w wyniku połączenia kilku wsi i ich nazwy zwyczajowo funkcjonują jako nazwy dzielnic i osiedli miasta. Zob. I. 1.2. Uwarunkowania wynikające z istniejącego zainwestowania i użytkowania terenów, w: Studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Rumi – uchwała Rady Miejskiej Miasta Rumi Nr V/39/2011 z dnia 27 stycznia 2011r..
Część współczesnego miasta najwcześniej wymieniana w źródłachWieś Zagórze wzmiankowana jest po raz pierwszy w 1283 roku (Zagorz), Szmelta w 1565 r. w formie Szmelc, Szmelca (Zagórska), Janowo (1796), Johanisdorf (1866). Osady te w 1954 roku zostały włączone w organizm miejski o nazwie Rumia. Por. J. Treder, Toponimia Rumi, w: Zarys dziejów Rumi, J. Banach (red.), Toruń 1994, s. 27-29., pierwszy na obszarze dzisiejszego miasta majątek cysterski (ok. 1223/1224), siedziba parafii, zalążek przyszłego ośrodka miejskiego – stąd powszechne określenie Stara Rumia, co znajduje potwierdzenie w źródłach historycznych, gdyż pobliski majątek w Janowie określany był w zapisach jako Nowa Rumia (kaszub.