Muzyka albumu jest „zarówno dla głowy jak i dla serca”, zaś Underworld „wydaje się być bardziej radosny niż poprzednio, z bardziej delikatnym cieniowaniem nastroju niż na poprzednich wydawnictwach”. W strukturze jednego z utworów, 'Ess Gee', autor dopatrzył się wpływu instrumentalnego fragmentu z 'Moonchild' King Crimson.
Według Johna Busha z AllMusic Rick Smith i Karl Hyde „stanęli przed dodatkowym wyzwaniem na A Hundred Days Off – udowodnienia koneserom muzyki dance, że są w stanie wytrzymać stratę Darrena Emersona”. Autor stwierdza następnie, że „wyniki dowodzą jedynie, iż Emerson najprawdopodobniej wniósł coś, czego teraz brakuje, do trzech albumów, które uświetnił”, zauważając jednak, że „charakterystyczne brzmienie Underworld jest jednak w większości dziełem Smitha i Hyde’a” i jest obecne już od otwierającego album 'Mo Move' poprzez punkt kulminacyjny, 'Two Months Off', aż po „minimalistyczne, punktowe techno ('Dinosaur Adventure 3D', 'Luetin')”.
„A Hundred Days Off nie cierpi na syndrom staruszka;