Po przejściu II Brygady przez front pod Rarańczą, w lutym 1918 Józef Mączka został internowany przez Austriaków w Synowódzku. 28 lutego w przebraniu kolejarza uciekł z obozu i 20 marca został żołnierzem II Korpusu Polskiego gen. Józefa Hallera. W bitwie pod Kaniowem dostał się do niemieckiej niewoli. Jednak uciekł i rozpoczął pracę w Polskiej Organizacji Wojskowej w jej Komendzie Naczelnej nr 3, obejmującej teren Ukrainy. Zajmował się przerzutem rozbitków z Legionów Polskich na Kubań do dywizji gen. Żeligowskiego. Później sam został żołnierzem tej dywizji w grupie płk. Zielińskiego.
6 września 1918 por. Józef Mączka zmarł na cholerę w Paszkowskiej Stanicy k. Jekaterynodaru. 17 maja 1922 za udział w walkach Legionów i pracę w Polskiej Organizacji Wojskowej, porucznik Józef Mączka został odznaczony pośmiertnie Orderem Wojskowym Virtuti Militari V klasy (nr 7694) oraz Krzyżem Walecznych i Krzyżem Niepodległości z Mieczami.
W listopadzie 1933 jego prochy zostały sprowadzone do krajuO kawalerii polskiej XX wieku s. 26. i pochowane w kwaterze legionowej na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera A5-pomnik-1)Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze..