Jednakże statut przyczynił się do rozbicia dzielnicowego Polski (zjawisko występujące w wielu europejskich krajach w średniowieczu) i upadku władzy centralnej.
Upadek statutu thumb|upright|left|Bolesław Kędzierzawy thumb|upright|Kazimierz Sprawiedliwy Synowie Bolesława Krzywoustego od początku nie byli zadowoleni z postanowień ustawy ojca. Zarzewiem sporu był antagonizm pomiędzy pierworodnym synem Władysławem, zrodzonym z pierwszej żony księcia – Zbysławy, a jego przyrodnimi braćmi, których matką była Salomea. Władysław II dążył do jedynowładztwa. Siłą pragnął wymusić posłuszeństwo i podporządkowanie. Przeciwko zabiegom seniora opowiedzieli się możnowładcy oraz hierarchowie kościelni. Przy pomocy Rusi senior w 1142 doprowadził do otwartego konfliktu z braćmi. Mimo zwycięstwa Władysława II juniorzy zachowali swoje domeny. Do kolejnych zatargów doszło po śmierci Salomei w 1145 (bitwa nad bagnami Pilicy) oraz 1146 (opanowanie Krakowa przez juniorów). Princeps udał się na wygnanie do Niemiec, skąd podejmował próby odzyskania władzy. Walka o przywrócenie sukcesji doprowadziła do dwóch najazdów niemieckich na Polskę – Konrada III (1146) oraz Fryderyka Barbarossy (1157). Po drugim przegranym konflikcie, bracia uznali zwierzchnictwo cesarza. Gwarantem wykonania postanowień krzyszkowskich było wzięcie jako zakładnika Kazimierza II.