Najazdy te ukazały słabość rozbitego księstwa na arenie międzynarodowej. Wygrana Barbarossy nie doprowadziła jednak do przywrócenia władzy Wygnańca. Władysław II zmarł w 1159, prawdopodobnie w Altenburgu.
Pierwsze korekty w statucie nastąpiły w 1146 po wygnaniu Władysława II. Seniorem został Bolesław Kędzierzawy, podporządkowując sobie Śląsk, Mieszko Stary otrzymał wschodnią Wielkopolskę z Gnieznem, Henryk natomiast dzielnicę w postaci ziemi sandomierskiej. Kolejne zmiany w ustawie nastąpiły w 1163, w których Kędzierzawy odstąpił Śląsk synom Władysława II – Bolesławowi Wysokiemu i Mieszkowi Plątonogiemu oraz w 1166 po bezpotomnej śmierci Henryka Sandomierskiego. Tenże zapisał dzielnicę na rzecz najmłodszego brata. Kazimierz otrzymał jednak tylko Księstwo Wiślickie z części ziemi sandomierskiej, wraz z grodami: Małogoszcz, Żarnów i Skrzynno. Powodem miała być uzurpacja starszych braci do dzielnicy po zmarłym Henryku, którzy zajęli jej większą część. Kędzierzawy przejął Sandomierz wraz z przyległymi ziemiami, Mieszko zaś bliżej nieokreślone dominium. Po śmierci Bolesława w 1173 seniorem został, zgodnie ze starszeństwem, Mieszko Stary. Jego rządy w Krakowie trwały do 1177.