Klon zwyczajny tworzy jednogatunkowe skupiska poprzez wyparcie rodzimych drzew, krzewów i roślin zielnych w podszycie. Następnie jego gęsty baldachim tworzy cień, który zapobiega odnowieniu sadzonek rodzimych gatunków. Stwierdzono, że w lasach z jego przewagą promieniowanie czynne fotosyntetycznie (PAR) zostało zmniejszone o 95% w podszycie. Rodzime gatunki nie potrafią się dostosować do zmniejszonego poziomu światła potrzebnego podczas ich kiełkowania i rozwoju. Badania w Stanach Zjednoczonych wykazały, że gatunki rodzime lepiej rosną w zbiorowiskach pozbawionych klonu zwyczajnego. Przeżywalność roślin jest dużo większa w siedliskach pozbawionych Acer platanoides. Ponadto w badaniu z 2006 roku średni przyrost wysokości klonu czerwonego (A. rubrum) wyniósł znacznie mniej w zbiorowiskach o wysokim udziale klonu zwyczajnego, w porównaniu do wzrostu przy braku w sąsiedztwie tego gatunku inwazyjnego. Z drugiej strony klon zwyczajny rośnie w podobnym tempie niezależnie od udziału gatunków konkurencyjnych. Pojawiają się przypuszczenia, że Acer platanoides uwalnia związki chemiczne, które mają utrudniać wzrost innych roślin. Jego liście miałyby uwalniać toksyny, które zmieniają skład mikrobiologiczny gleby. Inne badania dowiodły, że klon zwyczajny jest rzadziej atakowany przez roślinożerne owady niż klon cukrowy (A.