Wybieg to teren, na którym skoczkowie wyhamowują po wylądowaniu, a następnie wypinają narty. Jego długość powinna dobrana tak, aby umożliwić zawodnikowi zatrzymanie się. Zbyt krótki wybieg może przyczynić się do tego, iż skoczkowie nie zdążą wytracić prędkości i uderzają w bandy z reklamami, dlatego buduje się w takich wypadkach tak zwane przeciwstoki, które powodują lepsze wytracenie prędkości.
Parametry strefy lądowania
Punkt P, tzw. punkt normatywny ( lub , ), jest najbardziej stromym punktem na profilu zeskoku skoczni (punkt przegięcia) i rozpoczyna strefę lądowania. Maksymalne dozwolone nachylenie w tym punkcie wynosi obecnie 37°.
Punkt K, tzw. punkt konstrukcyjny (), służy do oceny długości skoku. Zgodnie z obecnie obowiązującymi zasadami, jeżeli zawodnik wyląduje w punkcie K, otrzymuje 60 punktów za odległość (120 punktów w przypadku konkursów na skoczniach mamucich). Jeśli go przeskoczy, otrzymuje punkty dodatkowe, a w przypadku wcześniejszego wylądowania są one mu odejmowane. Z tego powodu jest on również nazywany punktem kalkulacyjnym ().