Punkt L, tzw. linia bezpieczeństwa, jest to punkt wyznaczający granicę bezpieczeństwa skoków dla współczesnej techniki lotu. Poza tą linią żaden skoczek nie powinien lądować, bowiem teren niebezpiecznie się spłaszcza. Od 2017 roku typowe nachylenie w tym punkcie jest zestandaryzowane, wynosi ok. 32° dla skoczni normalnych, 31° dla skoczni dużych i 28° dla skoczni mamucich. Za tą linią rozpoczyna się przejście do wybiegu, które ma kształt paraboli.
Punktem krytycznym () nazywano pierwotnie punkt P, który początkowo był jedynym punktem wyznaczanym na profilu zeskoku. Lądowanie na dalszych odległościach uznawano za niebezpieczne. Maksymalne nachylenie zeskoku, osiągane w tym punkcie, ciągnęło się jednak jeszcze przez ok. 10 metrów. Wraz z rozwojem dyscypliny, punkt P był coraz częściej przekraczany – w konkursie na skoczni normalnej w ramach Zimowych Igrzysk Olimpijskich 1964, punkt krytyczny został przeskoczony 128 razy na 159 skoków, przy jedynie trzech upadkach. Pod koniec lat 60. XX wieku punkt P przemianowano więc na punkt normatywny, zaś nazwa punkt krytyczny przeszła na punkt K, którym od lat 50. XX wieku oznaczano koniec strefy lądowania.