być może pasją szachową zaraził się niewiele wcześniej w Belgii od Joachima Lelewela. Stał się regularnym bywalcem szachowej kawiarni „Café de la Régence”, przecierając tym samym szlaki dla innych Polaków, m.in. Hieronima Czarnowskiego, Samuela Rosenthala, Stanisława Sittenfelda, Władysława Maczuskiego czy Jana Taubenhausa. Wysoko grę Budzyńskiego cenił ówczesny lider szachów francuskich Lionel Kieseritzky. Dowodem uznania dla klasy sportowej Polaka był fakt, że Kieseritzky nie dawał mu w pojedynkach żadnych for. Budzyński więcej grywał po odejściu z aktywnej działalności politycznej, spotykając się w „Café de la Régence” z takimi rywalami, jak Paul Morphy czy Adolf Anderssen.
Bibliografia Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny (pod redakcją Juliana Krzyżanowskiego i Czesława Hernasa), tom I, Państwowe Wydawnictwa Naukowe, Warszawa 1984 Helena Więckowska, Wincenty Budzyński, w: Polski słownik biograficzny, tom III, 1937 Tadeusz Wolsza, Arcymistrzowie, mistrzowie, amatorzy... Słownik biograficzny szachistów polskich, tom II, Wydawnictwo DiG, Warszawa 1996 Konspirator w Cafe De La Regence, „Szachista”, 1998
Literatura dodatkowa Reprint: Zakład Narodowy im.