Do szerokiej czołówki światowej przebił się po dwóch latach. W 1995 zanotował błyskotliwy awans – w ciągu roku przesunął się z pozycji rankingowej 420 na miejsce 81. Wygrał w tymże roku swój pierwszy turniej challengerowy w Nagoi (pokonał w finale Japończyka Shuzo Matsuokę), był też w ćwierćfinale turnieju ATP World Tour w Tokio. Dobrze zaprezentował się także w imprezie wielkoszlemowej w Paryżu, gdzie po skutecznym przejściu kwalifikacji wyeliminował trzech rywali z czołowej pięćdziesiątki światowej – Jonasa Björkmana, Gilberta Schallera i Richeya Reneberga – by odpaść dopiero w 1/8 finału z Włochem Renzo Furlanem. W 1996 powtórzył ten rezultat na French Open, pokonując Byrona Blacka, ponownie Schallera i Jeffa Tarango i w IV rundzie (1/8 finału) przegrywając z liderem światowej klasyfikacji Pete Samprasem. Po raz trzeci i ostatni w karierze doszedł do 1/8 finału w Wielkim Szlemie w 1997, ale tym razem w turnieju US Open; przegrał wówczas ze Szwedem Björkmanem.