Zbrodnia w Piskorowicach – zbrodnia na ukraińskiej ludności wsi Piskorowice przeprowadzona 18 kwietnia 1945 r. przez oddział Narodowego Zjednoczenia Wojskowego pod dowództwem Józefa Zadzierskiego „Wołyniaka”. Traktowana jest jako zbrodnia odwetowa za dokonaną dzień wcześniej masakrę w WiązownicyZemsta na UPA. Polscy partyzanci zastrzelili 100 ludzi w odwecie za rzeź w Wiązownicy., czemu jednak przeciwstawia się Mariusz Zajączkowski, wskazując na fakt iż obie miejscowości dzieli zbyt duża odległość, a także zbyt krótki czas między zakończeniem akcji UPA w Wiązownicy a rozpoczęciem przygotowań NZW do akcji w Piskorowicach.
Polsko-ukraińskie antagonizmy w rejonie Okres IX 1939 – VII 1944 Do 1945 Piskorowice były wsią zamieszkałą głównie przez Ukraińców. W 1921 było tu 2048 mieszkańców wyznania greckokatolickiego, 337 rzymskokatolickiego i 76 mojżeszowego. Od czasów II RP w Piskorowicach i okolicy narastał konflikt polsko-ukraiński. W okresie międzywojennym władze polskie ograniczały Ukraińcom możliwość rozwoju gospodarczego, kulturalnego i edukacyjnego. Wydawano zakazy działalności ukraińskim towarzystwom kulturalnym, gospodarczym i sportowym oraz zamykano nieliczne ukraińskie szkoły. W Leżajsku i okolicy zakazano działalności „Proświty”.