W 1942 dostał stopień podpułkownika, zaś w 1943 – pułkownika. Wiosną 1942 został dowódcą 102 kozackiego dywizjonu kawalerii. Jesienią tego roku objął dowództwo 600 Dońskiego Kozackiego Dywizjonu Kawalerii, w który rozwinął się 102 kozacki dywizjon kawalerii. Od czerwca 1943 dowodził 5 pułkiem kawalerii Kozaków dońskich w 1 Kozackiej Dywizji Kawalerii, jako jedyny Rosjanin na takim stanowisku. W styczniu 1945 objął dowództwo 3 brygady pieszej Kozaków dońskich 3 pieszej dywizji w XV Kozackim Korpusie Kawalerii SS. 3 kwietnia tego roku został w stopniu generała majora szefem sztabu korpusu. Jednocześnie sprawował funkcję oficera łącznikowego ze sztabem głównodowodzącego Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej gen. Andrieja A. Własowa. Był odznaczony Żelaznym Krzyżem 1 i 2 klasy.
Uniknął deportacji do Związku Sowieckiego. Początkowo zamieszkał w zachodnich Niemczech, a następnie przeniósł się do Australii, gdzie zmarł 11 września 1967 w Adelajdzie.
Przypisy
Linki zewnętrzne Biografia Iwana N. Kononowa (jęz. rosyjski)
Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej im. M. Frunzego Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Żołnierze 1 Armii Konnej Kategoria:Radzieccy wojskowi Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Radzieccy kolaboranci III Rzeszy Kategoria:Urodzeni w 1903 Kategoria:Zmarli w 1957