Królewski Norweski Order Świętego Olafa (norw. Den Kongelige Norske Sankt Olavs Orden archaicznie Sanct Olafs Orden) – najstarszy order i trzecie w hierarchii odznaczenie Królestwa Norwegii, nadawane za wybitne zasługi dla Norwegii i ludzkości, zarówno cywilne jak i wojskowe.

Historia Order został ustanowiony 21 sierpnia 1847 przez króla Szwecji i Norwegii Oskara I z dynastii Bernadotte, trzeciego z kolei władcy unii szwedzko-norweskiej, na cześć patrona Norwegii, św. Olafa Króla. Do tego czasu Norwegia, związana do 1814 roku unią personalną z Danią, potem ze Szwecją, nie posiadała własnych odznaczeń. Statuty Oskara I ustalały, że król Szwecji i Norwegii jest Wielkim Mistrzem orderu, a książęta krwi od urodzenia posiadaczami Wielkiego Krzyża.

Order posiada kapitułę oraz urzędników: kanclerza, skarbnika, herolda i trzech sekretarzy, a więc organizacja jego nawiązuje formalnie do dawnych tradycji zakonów rycerskich.

Order obecnie zorganizowany jest w systemie trzystopniowym z dodatkowym podziałem obu niższych stopni na dwie klasy: Krzyż Wielki (Storkross) Komandor: Komandor z Gwiazdą (Kommandør med stjerne) Komandor (Kommandør) Kawaler: Kawaler I Klasy (Riddar av 1. klasse) Kawaler (Riddar)