2–3 tys.
O ile Kościół Warszawski nazwać można kościołem polsko-czeskim (narodowości były reprezentowane mniej więcej w równej proporcji – wśród wiernych we władzach byli wyłącznie Polacy), to Jednota Wileńska miała w 1920 roku – po tym jak odpadły od niej tereny prawie całkowicie litewskiej Żmudzi – charakter polski, poza niektórymi parafiami na Wołyniu, skupiającymi osadników czeskich.
Kontrowersje Działalność Wileńskiego Kościoła budziła liczne zastrzeżenia środowisk nie tylko tradycyjnie niechętnych protestantyzmowi, surowej krytyce poddawali ją także sami wyznawcy kalwinizmu - skupieni głównie w Jednocie Warszawskiej. Powodem kontrowersji było nagminne pobłażanie przejściom innowierców na protestantyzm z powodów pozakonfesyjnych, najczęściej w celu uzyskania rozwodu.
Do czołowych krytyków praktyk Jednoty w tym zakresie należał ks. Kazimierz Ostachiewicz, który został z niej wydalony w 1933 roku i podporządkował się konsystorzowi reformowanemu w Warszawie.
Likwidacja Po zajęciu wschodnich województw większość parafii uległa zamknięciu. W Wilnie, po przekazaniu miasta Litwie przez Sowietów, parafię przyłączono do . W 1940 po wcieleniu Litwy do ZSRR wszyscy pastorzy wyjechali na Zachód, został tylko ks. Ostachiewicz.