Rozpoczęto formowanie 65 000 armii. Pułk w tym przypadku miał liczyć etatowo 1099 „głów” w tym 19 w sztabie i 8 chorągwi po 135 osób.

Przed wybuchem wojny z Rosją, wiosną 1792 pułk liczył według etatu 1099 żołnierzy a faktycznie posiadał 944, 381 towarzyszy „przytomnych” i 287 towarzyszy przytomnych proszących o dymisję. Już po rozpoczęciu działań wojennych, wielu spośród żołnierzy i oficerów pułku opuściło jednostkę, stając się zalążkiem nowo tworzonego 7 pułku tatarskiego.

6 maja 1793 wcielony do wojska rosyjskiego pod nazwą pułku konstantynowskiego. 12 czerwca cztery szwadrony pułku pod dowództwem rtm. Ignacego Zborowskiego rozpoczęły, pomyślnie zakończony, marsz zza rozbiorowego kordonu. Po przegranej wojnie, stan pułku zmniejszył się znacznie i jesienią 1793 wynosił 461 żołnierzy, a w chwili wybuchu powstania kościuszkowskiego 500.

Pułk w 1792 liczył 1008 „głów” i 976 koni. W 1794 roku w marcu liczył 500 „głów” i 500 koni, w maju 476 „głów” i 350 koni, a we wrześniu 673 „głów” i 492 koni.

Stanowiska Warta (XII 1789), Czehryń (od października 1792)

Żołnierze regimentu Szefowie regimentu Arnold Anastazy Byszewski (1768−1791) książę Ludwik Wirtemberski (1791−1 VI 1792)