Suchy tok wywodu kazania I (autorstwa Paterka), wyraźnie dostosowany do potrzeb i wymagań intelektualnych "uczonego" odbiorcy, zbliża się do traktowego rozważania teologicznego, według konwencji przyjętych w piśmiennictwie naukowym. Kazanie to zdaje się reprezentować wymowę uniwersytecką. Kazanie II zostało ułożone stylem swobodniejszym, mniej sformalizowanym, o większym nasyceniu elementami emocjonalnymi. Swoiste piętno nadają mu pełne ekspresji apostrofy do Marii oraz dość licznie rozrzucone w tekście bezpośrednie zwroty do słuchaczy, np. Słuchajmyż, które poczęcie było pierwsze jej miłości [...] albo Baczmyż tu, iż tę miłą pannę Syn Boży z wieczności bostwa swego wybrał sobie być matką [...].
Trzy kazania o Najśw. Pannie Maryi, powst. prawdopodobnie w latach 1506-1518, wyd.: L. Malinowski pt. "Magistra Jana z Szamotuł, dekretów doktora, Paterkiem zwanego, kazania o Marii Pannie Czystej", Sprawozdanie Komisji Językowych AU, t. 1 (1880) i odb. – fragmenty przedr.: A. A. Kryński i M. Kryński Zabytki języka staropolskiego, Warszawa 1918; wyd. 2 Warszawa 1925 – S. Vrtel-Wierczyński Wybór tekstów staropolskich, Lwów 1930; także wyd. 2 Warszawa 1950; także wyd. 3 Warszawa 1963 – S. Vrtel-Wierczyński "Średniowieczna proza polska", wyd.