Józefa Ignacego Kraszewskiego, który do czasu wytoczonego przez władze pruskie procesu o szpiegostwo zamieszczał na łamach „Echa” Listy z Niemiec; Kleczyński znał pisarza jeszcze z czasów własnej aktywnej działalności koncertowej, kiedy to miał okazję grać u Kraszewskiego w Żytomierzu, a później utrzymywał z nim przez wiele lat korespondencję oraz odwiedzał go w Dreźnie.
Popularyzator muzyki ludowej Odrębną gałąź zainteresowań kulturalnych Jana Kleczyńskiego stanowiła muzyka góralska. W 1882 po raz pierwszy odwiedził Zakopane, dwa lata później odbył po Podhalu dłuższą podróż w towarzystwie Tytusa Chałubińskiego i Ignacego Jana Paderewskiego. Przyjaźnił się z Sabałą. Zainspirowany przez Chałubińskiego, zajął się gromadzeniem i opisywaniem melodii wokalnych i instrumentalnych regionu. Część z nich utrwalił w publikacjach na łamach „Echa Muzycznego” (Pieśń zakopańska [sic], 1883, Zakopane i jego pieśń, 1884, Wycieczka po melodie, 1884) i „Pamiętnika Towarzystwa Tatrzańskiego” (Melodie zakopańskie i podhalskie [sic], 1888). W swoich opracowaniach Kleczyński przyjął harmonizacją sprzeczną z Kolbergiem, niemniej jednak przyczynił się do popularyzacji folkloru podhalańskiego.