pisał m.in. o Władysławie Żeleńskim, Zygmuncie Noskowskim, Józefie Wieniawskim, Juliuszu Zarębskim, Ignacym Janie Paderewskim, Ferencu Liszcie, Johannesie Brahmsie, Piotrze Czajkowskim, Camille Saint-Saënsie, Edvardzie Griegu, Bedřichu Smetanie, Antonínie Dvořáku. Nie brakowało w dorobku Kleczyńskiego także artykułów o kompozytorach dawniejszych, w tym Bachu, Beethovenie, Mozarcie, Haydnie, Glucku i Palestrinie. Wysoko cenił Kleczyński polskich muzyków, krytykując jednocześnie spłycenie muzyki zagranicznej; na temat opery prowadził polemikę z Zygmuntem Noskowskim.
Z szerszych rozpraw Kleczyńskiego, ogłoszonych w „Echu Muzycznym”, wymienić można m.in. Pieśni narodowe Słowian południowych (1881), Rzadkości muzyczne Biblioteki Jagiellońskiej (1884), O technice gry fortepianowej (1889), cykl Muzyka w domu (1889–1890), cykl Wzorowi kapelmistrze (1889–1891), O estetyce libretta muzycznego (1892), O bezstronności krytycznej (1894). Kleczyński cieszył się opinią dobrego stylisty, piszącego w sposób jasny i atrakcyjny dla czytelnika; dbał również o wysoki poziom pisma poprzez dobór współpracowników. Wykorzystując dawną znajomość pozyskał jako korespondenta m.in.