1 sierpnia 1952, kilka dni po przyjęciu konstytucji, Sejm Ustawodawczy podczas swojego ostatniego posiedzenia przegłosował ordynację wyborczą opracowaną w kierownictwie PZPR. Wzorowano się na ordynacji wyborczej do Rady Najwyższej ZSRR z 1950. Różnicą było to, że w ZSRR okręgi wyborcze były jednomandatowe, a w PRL-u wielomandatowe, ale nie miało to w praktyce znaczenia. 5 sierpnia 1952 Rada Państwa ustaliła termin wyborów na 26 października. Dokonała też podziału na 67 okręgów wyborczych (dla porównania, w 1947 podczas „wyborów” do Sejmu Ustawodawczego było ich 52). Zgodnie z zapisami w konstytucji i ordynacji wyborczej, 1 poseł miał przypadać na 60 000 mieszkańców. Ustalono, że wybory mają wyłonić 425 posłów.
28 sierpnia Rada Państwa powołała Państwową Komisję Wyborczą (PKW), której przewodniczącym został Wacław Barcikowski. Zasiadali w niej wyłącznie przedstawiciele obozu władzy oraz, jako „listek figowy”, przodownicy pracy spośród „ludu pracującego”, stawiani za wzór dla całego społeczeństwa. Członkowie komisji wyborczych byli wskazywani i weryfikowani przez aparat bezpieczeństwa publicznego. Wykluczano osoby „niepewne politycznie”. Ostatecznie w komisjach dominowali działacze PZPR, np. w komisjach obwodowych w województwie poznańskim było ich 64% (4254 na 6558).