Rok po zakończeniu kadencji przez Roosevelta, oboje udali się w podróż do Europy. W 1912, za namową Edith, Theodore ponownie ubiegał się o prezydenturę, lecz przegrał. W czasie kampanii, został niegroźnie postrzelony i hospitalizowany w Chicago. Edith wówczas zaczęła bardziej dbać o zdrowie męża. 11 listopada 1918 Roosevelt trafił do szpitala w wyniku reumatyzmu. Zmarł 6 stycznia 1919. To wydarzenie, połączone ze stratą najmłodszego syna, który zginął pół roku wcześniej w czasie I wojny światowej, nadszarpnęło zdrowie byłej pierwszej damy.
Po śmierci męża Edith Roosevelt, dużo podróżowała i włączała się w działalność charytatywną. Wspierała także Herberta Hoovera i konserwatywne skrzydło Partii Republikańskiej. Krytykowała demokratę, Franklina Delano Roosevelta, który był dalekim krewnym jej męża. Po II wojnie światowej zamieszkała ze swoją córką, Ethel. Zmarła 30 września 1948 w Oyster Bay.
Życie prywatne Edith Carow wyszła za mąż za Theodore’a Roosevelta 2 grudnia 1886 roku. Para miała czterech synów: Theodore’a, Kermita, Archibalda i Quentina oraz córkę Ethel. Wychowywali także wspólnie córkę Roosevelta z pierwszego małżeństwa – Alice.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Pierwsze damy Stanów Zjednoczonych Kategoria:Drugie damy Stanów Zjednoczonych Kategoria:Urodzeni w 1861 Kategoria:Zmarli w 1948 Kategoria:Theodore Roosevelt Kategoria:Ludzie urodzeni w Norwich (Connecticut)