Liryka polsko-łacińska – nurt literatury polskiej rozwijający się od wczesnego średniowiecza (ok. X–XII w.) do XVIII wieku. Obejmuje on twórczość polskich literatów, powstałą na terenie Polski oraz z Polską związaną, a stworzoną w języku łacińskim.
Średniowiecze
Do czasu wykształcenia się polskiego języka literackiego jako pełnoprawnego czynnika kulturowego literatura polsko-łacińska stanowiła zasadniczy rdzeń piśmiennictwa polskiego. Literatura w języku polskim pojawiła się w większym stopniu dopiero w XV w. Literatura łacińska w Polsce zaczęła rozwijać się później niż w Europie Zachodniej, dlatego niektóre prądy umysłowe, funkcjonujące na Zachodzie w odstępach czasowych, docierały do Polski jednocześnie. W średniowieczu poezję identyfikowano z utworami pisanymi wierszem, dlatego też wśród tekstów z tego okresu można spotkać wierszowane traktaty medyczne, gramatyczne i kroniki.