Kara Kitajowie dowodzili wojskiem w skład którego obok nich samych wchodziły odłamy różnych tureckich ludów, jednak do końca zachowali oni odrębność w stosunku do swoich poddanych, przede wszystkim dlatego, że nie nawrócili się na islam. Wśród samych Kitanów dominował buddyzmJack Weatherford, Czyngis Chan, Świat Książki, Warszawa 2006, s. 157., prowadzili oni jednak politykę religijnej tolerancji. W ich czasach w Turkiestanie doszło do względnego rozkwitu buddyzmu, manicheizmu i nestoriańskiego chrześcijaństwa. Patriarcha nestorian Elias III (1176–1190) utworzył nawet biskupstwo w Kaszgarze. Monety Kara Kitajów miały charakter chiński – były podobne do monet bitych przez dynastię Liao. Chiński był prawdopodobnie głównym językiem administracji, chociaż wydaje się, że używano także perskiego, arabskiego i ujgurskiej odmiany tureckiego, jak również języka samych KitanówDavid Morgan The Mongols, Blackwell Publishing, Second Edition, s. 43.