W 1892 roku przeprowadziła się do Columbus, gdzie jej mąż sprawował funkcję gubernatora Ohio.
Gdy w 1896 roku William McKinley był rozważanym kandydatem Partii Republikańskiej na prezydenta, Ida wyprawiła przyjęcie dla prominentnych polityków, by ułatwić mężowi uzyskanie nominacji. By nie nadwyrężać zdrowia żony, w czasie kampanii William nie odbywał podróży, tylko przyjmował wyborców w domu. Stworzyło to podejrzenia, które przerodziły się w ataki, że Ida miała być rzekomo brytyjskim szpiegiem, osoba chorą psychicznie lub ofiarą przemocy domowej.
Po zwycięstwie wyborczym McKinleyowie wprowadzili się do Białego Domu. Nowa pierwsza dama nie mogła sprostać nowym obowiązkom i często doznawała ataków epilepsji w czasie oficjalnych imprez. Pomimo że wśród elity waszyngtońskiej słabe zdrowie Idy było tajemnicą poliszynela, prasa amerykańska zachowywała w tej sprawie dyskrecję. Często wymagała także dodatkowych kuracji, m.in. w rodzinnym Canton czy w Buffalo w 1901 roku.
6 września 1901 roku, William McKinley został postrzelony przez Leona Czolgosza i zmarł 8 dni później. Po jego śmierci, Ida wpadła w głęboką depresję i nie udzielała się towarzysko.