7 października 1919 roku został powołany na urząd premiera Litwy jako następca Mykolasa Sleževičiusa, reprezentował litewskich demokratów. Przez kilka miesięcy pełnił również funkcję ministra finansów, handlu i przemysłu w swoim gabinecie – aż do jego rozwiązania 19 czerwca 1920 roku. Później to samo stanowisko powierzono mu w rządzie Kazysa Griniusa (do 2 lutego 1922), gdzie dodatkowo był ministrem transportu. W tym samym okresie sprawował mandat delegata Republiki Litewskiej do Ligi Narodów.
2 lutego 1922 roku ponownie powołano go na urząd premiera, którym pozostał do 18 czerwca 1924 roku - jego następcą został Antanas Tumėnas. 29 września otrzymał również tekę ministra spraw zagranicznych. Po wyborach sejmowych z maja 1923 roku doszło do stworzenia koalicji Partii Chłopskiej z chadecją, która dysponowała 40 mandatami w 78-osobowym sejmie. Za jego rządów powołano Uniwersytet Witolda Wielkiego w Kownie. W dziedzinie polityki zagranicznej przejściowe trudności wywołała aneksja Kłajpedy przez Litwę 24 marca 1923 roku.
Po 1924 roku reprezentował Litwę jako poseł w Londynie, przez swą działalność przyczynił się do uznania litewskiej okupacji Kłajpedy. W latach 1927–1928 sprawował urząd szefa rady nadzorczej portu w Kłajpedzie, później (1934–1939) stał na czele Instytutu Handlowego w mieście jako jego rektor.