W 1329 Świebodzin jako Swibzin wymieniony jest wśród lokalnych miast i warowni. W 1327 Świebodzin powrócił w granice księstwa głogowskiego, i wraz z nim stał się częścią Rzeszy Niemieckiej w 1348. W 1336 wybudowano kościół katolicki pw. św. Piotra i Pawła, później św. Michała. W źródłach nie ma informacji o dokumencie lokacyjnym, struktury miejskie kształtowały się stopniowo. W 1397 pojawia się pierwsza wzmianka o radzie miejskiej, a dopiero w 1418 o burmistrzu. Miasto stawało się lokalnym ośrodkiem rzemiosła w szczególności tkactwa i sukiennictwa, czemu sprzyjało położenie na obszarach nadających się do hodowli owiec. W 1395 książę Henryk VIII nadał tkaczom świebodzińskim najstarszy przywilej tkaczy, przyznający im szerokie uprawnienia przy zakupie wełny. Od 1452 w mieście istniało bractwo sukienników, a sukno świebodzińskie stało się przedmiotem eksportu do wielu krajów europejskich w szczególności do Polski. W tym okresie rozwijały się w mieście również inne gałęzie rzemiosła w szczególności kuśnierstwo oraz garbarstwo. Ważny dla późniejszego rozwoju miasta był pierwszy przywilej z 1395, nadający miastu prawo do warzenia piwa.