Kościół św. Pantaleona w Kolonii – kościół w południowej części Starego Miasta, jedna z 12 wielkich romańskich bazylik Kolonii.
Historia i architektura Kościół (niem. St. Pantaleon) mieści się przy ulicy Am Pantaleonsberg 2 i nosi wezwanie św. Pantaleona (męczennika z Nikomedii) oraz śś. Kosmy i Damiana. Ci święci patroni byli lekarzami i zapewne już w IX w. z kościołem był połączony szpital (przytułek). Czwartym patronem był św. Kwiryn, biskup. thumb|250px|Wnętrze nawy głównej Świątynia powstała na terenie przedmieścia starożytnej Kolonii. Pod dzisiejszą budowlą odkryto również resztki rzymskich budowli, m.in. willi. Po roku 350 (lub – według innych badaczy – dopiero w VI/VII w.) wzniesiono jednonawowy kościół z prostokątnym chórem, wokół którego istniał cmentarz. Pierwsza pisemna wzmianka o kościele pochodzi z roku 866. Ok. 957 abp Bruno I, brat cesarza Ottona I, założył przy nim klasztor benedyktynów (drugi – obsadzony przez tego samego fundatora mnichami iryjskimi – znajdował się przy kościele Wielkiego św. Marcina, (niem. Gross St. Martin), który otrzymał hojne nadania. Zakonnicy zostali sprowadzeni z opactwa św. Maksymina w Trewirze.