Kościół klasztorny po przebudowie z dodaniem westwerku i transeptu poświęcono 24 października 980.
Już wkrótce, staraniem cesarzowej Teofano, siostrzenicy cesarza Bizancjum Jana I i żony Ottona II, w latach ok. 986–1000 przedłużono nawę ku zachodowi, wzniesiono nowy westwerk i apsydę oraz wykonano monumentalne rzeźby na fasadzie. Cesarzowa, która przeszczepiła tu ze wschodu kult św. Mikołaja, wybrała kościół na miejsce pochówku. W krypcie złożono również ciało abp. Brunona (zm. 965), czczonego jako świętego.
Za czasów opata Wolberona ok. 1160 jednonawowa świątynia ottońska otrzymała formę trzynawowej bazyliki romańskiej ze sklepionymi nawami bocznymi, a w związku z rozwojem miasta, znalazła się na jego terytorium. Zabudowania klasztorne z krużgankiem i budynek kapitularza (obecnie skarbca) z pocz. XIII w. wzniesiono od północy, od strony południowej założono cmentarz z kaplicą pw. Świętego Krzyża i Dwunastu Apostołów (niezachowana). W X–XIII w. słynne były pracownie rzemieślnicze opactwa, z których wychodziły emalie, wyroby z kości i kości słoniowej, rękopisy iluminowane oraz dzieła złotnictwa. Ściany świątyni zostały pokryte malowidłami.