Poza doskonałym przygotowaniem fizycznym wymagały one od wykonawców także umiejętności aktorskich i mimicznych. Niejednokrotnie spontanicznie przyłączali się do nich biesiadnicy, jak współuczestniczący w tym Anakreont albo, jak świadczący o tym przykład Sofoklesa, który po zwycięstwie pod Salaminą tańczył nago z wieńcem na głowie. Czasem mogły nawet przybierać postać błazeńskich popisów tanecznych, jak w opisanym przez Herodota (Dzieje VI, 129, 3-4) przypadku Hippoklejdesa występującego podczas uczty u sykiońskiego tyrana Kypselosa.
Znaczenie moralne i wychowawcze thumb|160px|Tancerka z grzechotką (figurka z IV w. p.n.e.) Mimo że we wszystkich epokach Grecy przejawiali wielkie upodobanie do muzyki i tańca, nic nie wskazuje na to, by młodzież podczas ćwiczeń fizycznych w palestrze wykonywała również ćwiczenia taneczne. Świadectwa literackie (Polibiusz, Lukian) dowodzą istnienia zorganizowanej nauki tańca jedynie w Arkadii i (w czasach rzymskich) w Sparcie.