w Atenach obecne były nawet w IV wieku w programie Panatenajów (wykonywane osobno przez dorosłych mężczyzn, osobno przez młodzież i dzieci), zanikły one dopiero pod koniec II stulecia p.n.e., pozostając jedynie u SpartanŚwiadectwo literackie mówi o greckim tańcu wojennym (zebekiko) praktykowanym jeszcze na początku XX stulecia (Nikos Kazandzakis: Grek Zorba. Warszawa: Książka i Wiedza, 1971, s. 305). Tradycja tańców wojennych u nowożytnych Greków przetrwała przede wszystkim wśród zbójników – kleftów XVII-XIX wieku..
Całkowicie odmiennym od kultowego i wojennego był świecki taniec popisowy, lepiej znany przede wszystkim z późnego przekazu Lukiana. Wykonywali go bardzo liczni zawodowi tancerze – często zarazem akrobaci, akrobatki i mimowie. Taki charakter miały już tańce u Feaków opisane w VIII pieśni Odysei przez Homera, zwłaszcza taniec z piłką w wykonaniu Haliosa i Laodamasa (VIII, 370). Tańce popisowe były często rodzajem przedstawień (wystawianych przeważnie w czasie uczt), podczas których tancerze odtwarzali scenki fabularne, np. o charakterze mitologicznym. Z opisów zawartych w Uczcie Ksenofonta wynika, że sprowadzani na sympozja tancerki i tancerze wykonywali przy dźwiękach muzyki raczej popisy gimnastyczno-akrobatyczne, niż tańce w naszym rozumieniu tego słowa.