Małżeństwo pozostało bezdzietne z wyboru, ponieważ Witkacy nie chciał mieć dzieci.
W trakcie trwania małżeństwa artysta dopuszczał się wielu zdrad. Jego kochanką była między innymi Maria Pawlikowska-Jasnorzewska i Nena Stachurska.
thumb|Stanisław Ignacy Witkiewicz, Ostatni papieros skazańca, 1924
Firma Portretowa i lata trzydzieste thumb|Willa „Witkiewiczówka”, w której od końca 1931 do września 1939 mieszkał Witkiewicz thumb|Stanisław Ignacy Witkiewicz, Nieśmiały bandyta, Groźny bandyta, 1931 mały|Stanisław Ignacy Witkiewicz, Przerażenie wariata, 1931 thumb|Witkacy w latach 30. XX wieku mały|Stanisław Ignacy Witkiewicz, Fałsz kobiety. Autoportret z portretem Maryli Grossmanowej, 1927
Od lat 20. utrzymywał znajomość z małżeństwem Stanisława i Kazimiery Alberti, bywając w salonie literackim w ich domu w Białej Krakowskiej (Stanisław Alberti recenzował dramat Witkiewicza pt. W małym dworku, a artysta namalował jego portrety). thumb|Witkacy w 1928 roku Pod koniec lat dwudziestych Witkacy zajął się też filozofią, tworząc podstawy własnego systemu filozoficznego, skoncentrowanego na ontologii, który nazwał monadyzmem biologicznym. Idee te zawarł w wydanym w 1935 roku traktacie Pojęcia i twierdzenia implikowane przez pojęcie Istnienia. Studiował między innymi Leibniza, Husserla i Kanta.