kapturka albo muszli, które były mocowane do pierścienia zawiasami. Celem tego typu urządzenia było samoczynne gaszenie świecy nie od razu, a dopiero po jej wypaleniu się do określonej wysokości, czyli po upływie pewnego czasu. Pierścień zakładano na trzon świecy, umieszczając jego górną krawędź w miejscu, w którym wypalająca się świeca miała zgasnąć. W trakcie zakładania pierścienia ruchome elementy rozchylały się i nie mogły się zamknąć, gdyż opierały się na trzonie świecy. Kiedy świeca wytapiała się do miejsca, na którym opierały się rozchylone elementy, przestawała je podpierać i elementy te samoczynnie zamykały się nad palącym się knotem, gasząc goKonik 2025, s. 61, 63. Różne modele gasideł obejmowane były ochroną patentowąKonik 2025, s. 62, 63.
Gasidła wykonywano przeważnie z metali, zwłaszcza miedzi i jej stopu z cynkiem (mosiądz), a także z cyny. Znane są jednak gasidła z innych materiałów, w tym z porcelanyKonik 2025, s. 61-63 i srebra, również złoconegoOpis gasidła z kolekcji Metropolitan Museum (nr eksponatu: 68.141.54a–c) . W modelach z długą rączką mogła być ona wykonana z drewnaCytryńska H., 2021: Farmaceutyczny imperatyw ognia. Farmacja Wielkopolska, nr 2 (15), strona 91 . Gasidła często były bogato zdobione, np. grawerunkiemKonik 2025, s. 61-63.