thumb|200px|Portret Ludwika XIV Monarchia absolutna – forma rządów, w której monarcha skupia całość władzy państwowej, tj. wykonuje funkcje władzy ustawodawczej, wykonawczej i władzę sądowniczej. Znaczy to, że w absolutyzmie władza królewska jest władzą niezależną od jakiegokolwiek innego organu. W zakresie władzy ustawodawczej władca jest najwyższym prawodawcą, więc może samodzielnie wydawać akty normatywne. W zakresie władzy wykonawczej zarządza państwem i może wydawać decyzje administracyjne (akty administracyjne indywidualne i konkretne). W zakresie władzy sądowniczej jest najwyższym sędzią, mogącym samodzielnie wydawać orzeczenia sądowe i stosować prawo łaski.
W Europie kształtowanie się absolutyzmu związane jest z epoką nowożytną, pojawieniem się silnych, scentralizowanych państw narodowych, co doprowadziło do ograniczenia feudalnych przywilejów stanowych, przede wszystkim takich, które zapewniały stanom udział w sprawowaniu władzy, a zatem ograniczały władzę monarszą. Stopniowy proces umacniania władzy monarszej rozpoczął się w XIV w. wraz z upadkiem autorytetu papieża i cesarza, wzmocnieniem suwerenności zewnętrznej władców, a nasilił od wieku XVI.