Wiek XVII doprowadził do powstania klasycznej formy absolutyzmu we Francji, szczególnie za panowania Ludwika XIV. Jemu to przypisuje się słowa „państwo to ja”. Co godne podkreślenia: europejskie państwa absolutystyczne pozostawały państwami feudalnymi, czyli absolutyzm nie kwestionował podstaw ustroju feudalnego. Nastąpiła koncentracja władzy politycznej w rękach monarchy, powodująca ograniczenie wpływów arystokracji i szlachty, a zarazem tłumienie aspiracji politycznych mieszczaństwa.
Do cech absolutyzmu klasycznego, takiego jaki ukształtował się w monarchii francuskiej zaliczyć można: centralizm – władza skupiona w rękach króla biurokratyzm – rozbudowany aparat administracyjny etatyzm – prowadzenie polityki gospodarczej wedle założeń merkantylizmu militaryzm – tworzenie zawodowej armii ekspansjonizm – powiększanie terytorium państwa kosztem sąsiadówA. Dziadzio, Powszechna historia prawa, wyd. 2012, s. 134-137.