Gimnastyka sportowa kobiet weszła do programu igrzysk olimpijskich jako konkurencja zespołowa w roku 1928 i w swej obecnej formie pojawiła się po raz pierwszy na zawodach 12. Mistrzostw Świata w gimnastyce sportowej w 1950 roku. Wprowadzono wówczas konkurs zespołowy, wielobój i konkurencje na poszczególnych przyrządach. Indywidualna konkurencja wieloboju gimnastyki sportowej kobiet pojawiła się już na 10. Mistrzostwach Świata w 1934 roku. Formę przyjętą na zawodach 12. Mistrzostw Świata wprowadzono następnie na Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Helsinkach w 1952 roku i taka forma zawodów olimpijskich pozostaje niezmieniona do dziś.
Pierwsze zwyciężczynie zawodów w kobiecej gimnastyce sportowej miały zwykle około 20 lat – wiele z nich, zanim zaczęły uprawiać ten sport, przez wiele lat uczyły się baletu. Łarysa Łatynina pierwsza wielka gimnastyczka ze Związku Radzieckiego zdobyła swój pierwszy medal olimpijski w wieku 22 lat, drugi w wieku 26 lat, a w 1958 roku, będąc w ciąży, zdobyła Mistrzostwo Świata. Gimnastyczka z Czech Věra Čáslavská, kolejna dwukrotna zwyciężczyni olimpijskich wielobojów gimnastyki sportowej, zaczęła zdobywać swoje złote medale po ukończeniu 22 roku życia. W latach 70. XX wieku średni wiek zawodniczek startujących na olimpiadach zaczął się obniżać. Choć również w latach 60.